Τις επόμενες ημέρες άρχισα να εξερευνώ το ιδιόρρυθμο κτίσμα και γρήγορα
πίστεψα πως ήξερα πάνω-κάτω τα κατόπια, και μοναχά την σκάλα που
οδηγούσε προς τα κάτω δεν μπόρεσα να κατέβω. Το προσπάθησα δυο-τρεις
φορές, όπως τότε που έψαχνα για λάδι, μα ήδη στο πρώτο σκαλί ένιωθα
έναν βαθύ ίλιγγο που υπονοούσε όχι μια κάθοδο αλλά μια πτώση.
Πολύ χρόνο περνούσα πάνω στην λάμπα, σκυμμένος πάνω από τον μηχανισμό, ένα πολύπλοκο σύστημα από γρανάζια, ιμάντες και μοχλούς, που είχαν αρχίσει να σκουριάζουν, και πραγματικά ένιωθα μια μεγάλη έγνοια αν τάχα όλα αυτά ήτανε δυνατόν να λειτουργήσουνε ποτέ ξανά και πάλι με ελαιόλαδο καταπιανόμουν να τρίβω την σκουριά και να καθαρίζω ό,τι μπορούσα και συμπλήρωνα το καντήλι για να συνεχίσει να καίει μα όταν κοιτούσα πέρα, έξω από το τζάμι, έβλεπα μοναχά έναν αφημένο ορίζοντα και μια θάλασσα ξεχασμένη. Χαμογελούσα τότε σχεδόν γαλήνιος γιατί τίποτα δεν δικαιώνει το μάταιο όσο ένας ανέλπιδος αγώνας κι επέστρεφα διπλά πεισμωμένος στα μαστορέματα.
Την ένατη ημέρα είδα το καΐκι τού Δούρη να καταφθάνει κι έσπευσα. Τράβηξα το σκοινί που μου πέταξε κι όπως το τραβούσα να έρθει κοντά:
– Άργησες δυο ημέρες! του φώναξα σαν να ζητούσα μια εξήγηση.
– Όχι! Εσύ έχασες δυο ημέρες στο μέτρημα!
– Χρειάζομαι λάδι για την λάμπα!
– Ναι! χρειάζεσαι!
Ήμασταν πια κοντά και κοίταξα λίγο καλύτερα το πρόσωπό του να δω εάν με κορόιδευε μα μου φάνηκε σχεδόν αφηρημένος. Άρχισε να κατεβάζει τα εφόδια κι όπως τα έπαιρνα και τα έβαζα λίγο πιο εκεί του εξήγησα:
– Θέλω να βάλω μπρος την λάμπα! μου έχει φάει όλο το ελαιόλαδο.
– Τρέφεστε από την ίδια τροφή!
Κοντοστάθηκα. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
– Λείπουν και δυο μικρά γρανάζια!
Με κοίταξε παραξενεμένος κι έπειτα πήγε λίγο πιο πίσω, έσκυψε και σήκωσε να δω την καδένα.
– Μου λείπει η άγκυρα, είπε.
Μείναμε για λίγο αμίλητοι κι οι δύο. Έπειτα όταν έκανε να φύγει τον ρώτησα:
– Δεν θα κατέβεις καθόλου;
– Ο φάρος σου, το καΐκι μου! μου φώναξε μέσα απ’ τον πάταγο της μηχανής που έπαιρνε μπρος.
Αργότερα μασουλούσα γαλέτες, έπινα καυτό καφέ, και σκεπτόμουν κι υποπτευόμουν πως κι αυτόν κάποτε θα τον πλησίασαν και θα του προσέφεραν την θέση του βαρκάρη.
Πολύ χρόνο περνούσα πάνω στην λάμπα, σκυμμένος πάνω από τον μηχανισμό, ένα πολύπλοκο σύστημα από γρανάζια, ιμάντες και μοχλούς, που είχαν αρχίσει να σκουριάζουν, και πραγματικά ένιωθα μια μεγάλη έγνοια αν τάχα όλα αυτά ήτανε δυνατόν να λειτουργήσουνε ποτέ ξανά και πάλι με ελαιόλαδο καταπιανόμουν να τρίβω την σκουριά και να καθαρίζω ό,τι μπορούσα και συμπλήρωνα το καντήλι για να συνεχίσει να καίει μα όταν κοιτούσα πέρα, έξω από το τζάμι, έβλεπα μοναχά έναν αφημένο ορίζοντα και μια θάλασσα ξεχασμένη. Χαμογελούσα τότε σχεδόν γαλήνιος γιατί τίποτα δεν δικαιώνει το μάταιο όσο ένας ανέλπιδος αγώνας κι επέστρεφα διπλά πεισμωμένος στα μαστορέματα.
Την ένατη ημέρα είδα το καΐκι τού Δούρη να καταφθάνει κι έσπευσα. Τράβηξα το σκοινί που μου πέταξε κι όπως το τραβούσα να έρθει κοντά:
– Άργησες δυο ημέρες! του φώναξα σαν να ζητούσα μια εξήγηση.
– Όχι! Εσύ έχασες δυο ημέρες στο μέτρημα!
– Χρειάζομαι λάδι για την λάμπα!
– Ναι! χρειάζεσαι!
Ήμασταν πια κοντά και κοίταξα λίγο καλύτερα το πρόσωπό του να δω εάν με κορόιδευε μα μου φάνηκε σχεδόν αφηρημένος. Άρχισε να κατεβάζει τα εφόδια κι όπως τα έπαιρνα και τα έβαζα λίγο πιο εκεί του εξήγησα:
– Θέλω να βάλω μπρος την λάμπα! μου έχει φάει όλο το ελαιόλαδο.
– Τρέφεστε από την ίδια τροφή!
Κοντοστάθηκα. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
– Λείπουν και δυο μικρά γρανάζια!
Με κοίταξε παραξενεμένος κι έπειτα πήγε λίγο πιο πίσω, έσκυψε και σήκωσε να δω την καδένα.
– Μου λείπει η άγκυρα, είπε.
Μείναμε για λίγο αμίλητοι κι οι δύο. Έπειτα όταν έκανε να φύγει τον ρώτησα:
– Δεν θα κατέβεις καθόλου;
– Ο φάρος σου, το καΐκι μου! μου φώναξε μέσα απ’ τον πάταγο της μηχανής που έπαιρνε μπρος.
Αργότερα μασουλούσα γαλέτες, έπινα καυτό καφέ, και σκεπτόμουν κι υποπτευόμουν πως κι αυτόν κάποτε θα τον πλησίασαν και θα του προσέφεραν την θέση του βαρκάρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου