10. Συντηρητής

Ο Δούρης συνέχισε να έρχεται στον τακτικό του κύκλο και διαπίστωσα πως στο μυαλό μου μια εβδομάδα διαρκούσε πια εννέα ημέρες. Κι αφού σ’ αυτόν τον Φάρο δεν υπήρχε μήτε παρασκευή μήτε κύριος ονόμασα Δουρία την ημέρα που μ’ επισκεπτόταν ο Δούρης και τις επόμενες από Πρώτη μέχρι Όγδοη.

Περάσανε λοιπόν τρεις τέτοιες εβδομάδες, ή μάλλον εννεάδες, όταν στο καΐκι του Δούρη που κατέφτανε φάνηκε να στέκει και κάποιος άλλος. Όταν δέσανε είδα πως ήτανε ένας μελαψός, ψηλόλιγνος άντρας γύρω στα εξήντα. Κατέβηκε και μου έσφιξε γερά το χέρι:
– Είμαι ο συντηρητής! μου είπε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο.
Τον λέγανε Λεύκη! Το πρόσωπό του το διέσχιζαν οι πιο βαθιές ρυτίδες που είδα ποτέ στην ζωή μου κι όπως διαπίστωσα αργότερα, στα χείλη του φώλιαζε συνεχώς ένα ζωτικό χαμόγελο και παρά την ηλικία του είχε μεγάλη δύναμη στα χέρια.

Κι οι τρεις μαζί κατεβάσαμε μεγάλες πλάκες από χοντρό γυαλί, τρία σιδερένια βαλιτσάκια με εργαλεία και ένα χαρακτικό. Επίσης διπλάσιες προμήθιες:
– Θα μείνω μαζί σου μια εβδομάδα! Θα δούμε τις ζημιές και θα διορθώσουμε ό,τι μπορούμε. Στο τέλος θα δούμε αν χρειαστεί να ξανάρθω.
Έφερα στο μυαλό τον καταστραμμένο φάρο.
– Θα χρειαστεί να ξανάρθεις! τον διαβεβαίωσα.

Κι έτσι, τις επόμενες ημέρες πιαστήκαμε να επισκευάζουμε το δώμα τού φανού. Πέντε μέρες περνούσαμε τζάμια και συνεφέραμε λιγάκι όσο μπαλκόνι είχε απομείνει, κι όταν τελειώσαμε είδα πως εδώ κάτι γινότανε και πραγματικά αυτό μου έδωσε κουράγιο και μ’ έκανε να χαρώ. Έπειτα καταπιαστήκαμε με τον μηχανισμό τής λάμπας.

Τρώγαμε μαζί και με μια γαλήνια ευθυμία μου διηγιόταν για τα χρόνια που έζησε στην Συρία καθώς και ιστορίες γι’ άλλους χτυπημένους φάρους. Τον ρώτησα τι σκοπό εξυπηρετούσε τάχα αυτός εδώ ο φάρος έτσι χαμένος και ξεχασμένος κι ήταν η μόνη φορά που μου απάντησε αινιγματικά:
– Είναι επειδή υπάρχουνε χαμένα και ξεχασμένα καράβια.
– Εγώ πάντως δεν είδα τίποτα μέχρι τώρα.
– Το θέμα είναι να σε βλέπουν αυτά!

Κολυμπούσε πολλή ώρα κάθε μέρα κι ήτανε καλός κολυμβητής, σαν δελφίνι. Τον παρακολουθούσα να βουτάει και να φεύγει πέρα και για κάμποση ώρα τον έχανα για να τον δω να ξεπροβάλει και πάλι σπάζοντας γλυκά την υγρή επιφάνεια. Τα βράδια παίζαμε μια παράξενη τρίλιζα που είχε μαζί του ζωγραφισμένη πάνω σε δερμάτινο πανί με σκαλισμένα βότσαλα για πούλια. Από σύμπτωση, μικρός έπαιζα τρίλιζα και φαινόταν πως τον δυσκόλευα μ’ ακόμη κι έτσι κέρδισα πολύ λίγες παρτίδες. Μου έδινε πάντοτε τα άσπρα βότσαλα κι αυτός έπαιζε με τα πράσινα και του έλεγα πως κέρδιζε εξαιτίας τους. Η παρέα του και μαζί ο φάρος που ξαναγινόταν μου έκαναν πολύ καλό. Κοιμόταν στο δεύτερο κρεβάτι που το ‘στρωσε μόνος του, έναν ύπνο απόλυτα σιωπηλό, σχεδόν σαν να μην υπήρχε.

Την τελευταία ημέρα έμοιασε πως τελείωσε και με την λάμπα.
– Λείπουν δυο γρανάζια, είπε!
– Ναι, από την αρχή έλειπαν! Θα πρέπει να τ’ αντικαταστήσουμε!
– Δεν υπάρχουνε πια τέτοια γρανάζια. Είναι φτιαγμένα από παράξενο κράμα, έχουνε πάνω σχέδια και τα δόντια τους είναι παράταιρα και κομμένα στο χέρι. Πρέπει να τα βρεις!
– Δεν ξέρω πού είναι!
Τότε σαν να δυσπίστησε, με πλησίασε και με κοίταξε κάμποση ώρα μέσ’ στα μάτια. Έπειτα επιθεωρήσαμε όλον τον φάρο μέσα και έξω.

Όταν ήρθε το καΐκι κι αφού ξεφορτώσαμε προμήθειες και φορτώσαμε τα εργαλεία μου έσφιξε και πάλι γερά το χέρι και μου είπε:
– Παίζεις καλή τρίλιζα. Πολλοί λίγοι καταφέρνουν να με νικήσουν έστω και μία! Πράγματι, θα χρειαστεί να ξανάρθω μα ήδη φτιάξαμε πολλά. Και κοίτα, χωρίς αυτά τα δύο γρανάζια ο φάρος ποτέ δεν θα φωτίσει. Φρόντισε να τα βρεις!
Έκανα να διαμαρτυρηθώ μα μ’ έκοψε:
– Ξέρω πως ξέρεις πού είναι!