7. Κρούση

Υπήρχε η αφύσικη σιωπή της αναμονής κι όλο το νησί έμοιαζε να περιμένει μουδιασμένο την κρούση της καταιγίδας κι ακόμη και ο κραταιός θόρυβος τού κύματος είχε πια συρρικνωθεί σε βουβό σούρσιμο.

Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου καθώς ένοιωθα την ψυχή ν’ αφήνεται στην άβυσσο της άχρονης στιγμής, το σώμα στoν παλμό του επερχόμενου τέλους. Είναι λίγοι αυτοί που ‘χουνε αφεθεί σ’ έναν τέτοιο μαγικό ίλιγγο. Κοιτούσα αχόρταγα τον ουρανό που γρήγορα μεγάλωνε κι αφουγκραζόμουν τις σβησμένες βροντές που βυθίζονταν μέσα στην ένταση της σιωπής. Σιγή, αναμονή κι ίλιγγος. Και τότε έφτασε η καταιγίδα!

Κατέφθασε μαζική, συμπαγής και σαρωτική, με όλα τα στοιχεία της ενωμένα. Ήρθε ο αέρας, το σκότος, ο ορυμαγδός και η βροχή και με χτυπήσανε όλα μαζί σαν μια τιτάνια γροθιά και πετάχτηκα μέτρα μέσα και ένοιωσα έναν πόνο στην πλάτη καθώς χτυπούσα στον πέτρινο τοίχο. Κατέφθασε σαρωτική και πανίσχυρη κι ο ήχος της ήταν ένας συνεχής απάνθρωπος κι αδιάκοπος κρότος που έσπαγε τα τύμπανα και βυθιζόταν μέσ’ στο κεφάλι. Θάλασσα έμπαινε από την πόρτα κι ήτανε κύμα κι αφρός και δίχως σκέψη όρμησα στα σκαλιά κι έτρεξα προς τα πάνω.

Σαν βγήκα στο δώμα είδα πως ήδη είχανε σπάσει όλα τα τζάμια! Ένας χαμός από αέρα και θάλασσα ορμούσε μέσα από παντού κι όπως έκανα να περπατήσω ένας στρόβιλος με άρπαξε και με χτύπησε κάτω. Σηκώθηκα γρήγορα κι όπως στάθηκα ένοιωσα πόνο στα χέρια. Στο λιγοστό φως τα έφερα κοντά στα μάτια κι είδα πως είχα κοπεί απ’ τα σπασμένα γυαλιά και μ’ έτσουζε το αλάτι. Προχώρησα με κόπο να βγω μα ο αέρας με χτυπούσε απανωτά, αληθινές γροθιές που πονούσαν. Με μια τελική πεισμωμένη προσπάθεια πήδηξα έξω και ασυναίσθητα κοίταξα να δω εάν μια-δυο επιδιορθώσεις που είχα κάνει κρατούσαν ακόμη μα όμως διαπίστωσα το μισό μπαλκόνι έλειπε. Πιάστηκα από το κάγκελο κι ένοιωσα τον πόνο ακόμη πιο οξύ μα το ‘σφιξα για να μείνω όρθιος. Και τότε μονάχα μπόρεσα στο μισοσκόταδο να δω το απίθανο θέαμα.

Γιατί εκεί μπροστά μου η θάλασσα τραβιόταν πίσω αφήνοντας να φανεί γη εκεί που κανονικά ήταν βυθός κι έπειτα επέστρεφε κι υψωνόταν σε τεράστιες στήλες, στο ύψος του φάρου, και το νησί έμοιαζε με καράβι που νικιέται απ’ τον κυκλώνα. Σκέφτηκα πως όσο γερά και να κρατιόμουν, σύντομα κάποιο κύμα θα μ’ άρπαζε και θα με αποτέλειωνε σε κάποιον τοίχο ή θα με τραβούσε στον βυθό για πάντα. Τότε μια μαυρίλα ήρθε σαν βολίδα πάνω στο πρόσωπό μου και χάθηκε πίσω. Μού φάνηκε πως ξεχώρισα μεσ’ στα ρουθούνια εκείνη την χαρακτηριστική μυρωδιά από βρεγμένα πούπουλα κι έμεινα για λίγο ν’ αναλογίζομαι. Και τότε σχεδόν τρόμαξα!
- Ο κέπφος! κι όρμισα με ανησυχία μέσα για να βρω το πουλί.

Όμως εκεί ήτανε πια σχεδόν απόλυτο σκοτάδι κι ένας χαμός που μαινόταν κι εγώ άρχισα να ψηλαφίζω στην τύχη δεξιά κι αριστερά ενώ έπεφτα, σηκωνόμουν κι ένοιωθα πως μοναχά πληγωνόμουνα κι άλλο. Ώσπου επιτέλους έπιασα κάτι μαλακό που θα μπορούσε να είναι το μικρό κουφάρι ενός πτηνού, το κόλλησα στο πρόσωπο και μού ξανάρθε η μυρωδιά από πούπουλα. Δίχως να μπορώ πραγματικά να ξεχωρίσω, απλά πίστευα πως ήταν ο κέπφος και φοβόμουν πως ήτανε πια νεκρός, τον κράτησα με το αριστερό χέρι πάνω στο στήθος και κρατώντας τον κατέβηκα προς τα κάτω.

Εκεί το σκοτάδι ήταν απόλυτο κι ένοιωσα πάνω μου την θάλασσα που έμπαινε ασταμάτητη. Κατάφερα να βρω την πόρτα στα τυφλά και πάλεψα και τελικά την έκλεισα και την ασφάλισα και φαίνεται πως δεν υπάρχει χαμένος πόλεμος δίχως μια μικρή, κερδισμένη μάχη. Θέλησα να πάω προς το δωμάτιο μα η μεγάλη καταπόνηση τόση ώρα κι ίσως το αίμα που έχασα με είχανε εξαντλήσει και σωριάστηκα. Μού έκανε εντύπωση που δεν υπήρχε πολύ νερό στο πάτωμα και τότε κατάλαβα πως όση θάλασσα μπήκε πρέπει να έφυγε από το άνοιγμα της σκάλας προς τα κάτω. Ήμουν μπρούμυτα και συνέχιζα να κρατώ το πουλί στο στήθος με το αριστερό μου χέρι. Με όλα αυτά είχε εξαντληθεί και η ψυχή μου καθώς μέσα σε λίγο χρόνο είχε συντελεστεί μια βίαιη μεταστροφή των συναισθημάτων κι εκεί που πριν λίγο αφηνόμουν μακάριος στον χαμό, τώρα μοναχά παρακαλούσα να ζει ο κέπφος. Προσπαθούσα να νοιώσω αν είχε ανάσα, εάν χτυπούσε η μικρή του καρδιά και τότε μου ήρθαν, σαν ηλεκτρικό χτύπημα, μέσ’ στο μυαλό δυο εικόνες. Μια μάχη με δόρατα και μεγάλες ασπίδες και μετά η φιγούρα ενός άντρα που ήταν σκυμμένος πάνω σε κάτι. Έπειτα η σκέψη μου έσβησε.